“De Randstad is vol, dus laten we ons verspreiden over het land”. Dat stelde Hans Redeker onlangs voor op de opiniepagina’s van dagblad Trouw. Deze lezer te Haarlem vreest een aantasting van het Groene Hart, als de plannen doorgaan om 270.000 nieuwe woningen in de Randstad te bouwen.  “In het kleine Nederland, waar we nu eenmaal met ruim 17 miljoen inwoners zijn, kunnen we eigenlijk het beste meer verspreid over het land wonen en werken.”

In Oost-Groningen en Twente bijvoorbeeld. Daar is genoeg ruimte voor extra woningen en bedrijven. De infastructuur is er op orde; de spoorverbinding wordt steeds beter, en vliegvelden als Eelde en Twente kunnen er doorgroeien. De overheid zou diensten moeten verplaatsen naar deze regio’s en bedrijven moeten stimuleren hetzelfde te doen.  

Afbeelding verwijderd.

PBL (bovenstaande screenshot is afkomstig via de interactieve kaart): "In de komende 15 jaar wordt krimp iets belangrijker. Vooral aan de randen van Nederland kennen diverse gemeenten een afname van het aantal huishoudens, zoals Delfzijl, Sluis en Bronckhorst."

In de dagen na deze brief vulden de kritische reacties de opiniepagina’s. Niet iedereen zit hier op te wachten. Jacob Carrière pleit voor het tegendeel: “Houd wonen en werken geconcentreerd in de Randstad. Daarmee wordt voorkomen dat nu nog relatief lege gebieden vol raken met bebouwing, verkeer en lawaai.”

Niet dat deze lezer in het gebied zelf woont – hij komt zelf ook uit Haarlem – maar als ‘langeafstandswandelaar’ komt hij hier voor de rust en de ruimte. “Verhuizing van nog meer mensen en bedrijven zou het einde betekenen van nu nog relatief open en rustige streken.”

Wat vinden de inwoners en overheden er eigenlijk zelf van, in Oost-Groningen en Twente? Die worden op deze opiniepagina’s niet gehoord.

De spanning is duidelijk: enerzijds willen we onze krimpgebieden leefbaar houden; daar is werkgelegenheid voor nodig, en dus economische groei. Anderzijds waarderen we deze streken om de natuur, de rust en de silte; allemaal mogelijk omdát er niet veel mensen wonen en werken.

We ervaren krimp als een probleem, maar groei niet als de oplossing. “Bleef alles maar hetzelfde”, zou je haast wensen. Ik ben benieuwd hoe we dit terug gaan zien in aanloop naar de Provinciale Statenverkiezingen.

Abonneer je vandaag nog op onze nieuwsbrief